چگونه پیام پیامبر(ص) مرزهای مکه را درنوردید

حجت الاسلام علیرضا قبادی، جامعه شناس و کارشناس دینی در سلسله گفتار هایی، با نگاهی نو و کاربردی، به بازخوانی ابعاد مغفول مانده از زندگی پیامبر اکرم(ص) می پردازد. در ادامه درس گفتار چهاردهم را می خوانیم.

از ظرفیت ها، جذابیت ها و نقاط قوت دعوت پیامبر(ص)، ارتباط و تعامل مثبت آن حضرت و قدرت اقناع گری سخنان او بود. در میان سخنان، البته قرآن کریم، تأثیر و جایگاه بی مانند و بی نظیری داشت. حضرت محمد(ص) به مقتضای حال و مقام در موقعیت های مختلف با تعامل مثبت و با بهره گیری از وحی الهی مردم را به آیین اسلام دعوت می کرد. شیوه دعوت و مفاد و محتوای آن به گونه ای بود که حتی دشمنان آن حضرت نیز به توانایی پیامبر در این زمینه معترف بودند. با وجود اینکه مشرکان انواع موانع را برای شنیده نشدن سخنان آن حضرت به کار می گرفتند؛ اما هرجا فرصت ارتباط برای پیامبر و شنیده شدن پیام او فراهم می شد، تحولی در شنونده ایجاد می کرد. تا آنجا که دشمنان او نیز از این سخنان متأثر می شدند. به همین سبب نه تنها انواع مخالفت ها، بلکه انواع آزار ها و دشمنی ها را علیه پیامبر انجام می دادند و اقسام تهمت ها را به او می زدند تا آن را بی اثر کنند.

شاید سخت ترین مخالفت و دشمنی حصر رسول خدا در شعب ابیطالب باشد؛ زیرا مشرکان در این حصر هر گونه داد و ستد اعم از اقتصادی، سیاسی حتی اجتماعی، با پیامبر را ممنوع کردند. آن حضرت فقط در ماه های حرام(ذی الحجه، ذی القعده، محرم و رجب) فرصت اندکی می یافت تا در مسجد الحرام حضور یاید و آیین اسلامی را تبلیغ کند. آن حضرت تنها در این ماه ها از شعب خارج و کنار حجر اسماعیل می آمد و در حالی که حصاری از بنی هاشم از او محافظت می کردند، مردم را به آیین اسلام دعوت می کردند. در یکی از همین ماه ها بود که «اسعد بن زراره» با پیامبر ملاقات کرد و همین ملاقات آغازی برای تحولات بعدی را فراهم کرد.

اسعد بن زراره اهل یثرب(مدینه) و از قبیله خزرج بود که برای دریافت کمک مالی و نظامی وارد مکه شد و به خانه یکی از مشرکان مکه رفت که با او رابطه دیرینه ای داشت و درخواست خود را با او مطرح کرد. «عتبه بن ربیعه» از یاری او عذرخواهی کرد و به زراره گفت؛ امروزه امکان کمک به شما را نداریم، زیرا شخصی میان ما ظهور کرده و دین جدیدی آورده و آیین ما مردود می شمارد و اسعد آماده شد که به مدینه بازگردد؛ اما به رسم دیرینه عرب، علاقه مند بود که خانه خدا را هم زیارت کند؛ اما «عتبه» بیم آن را داشت که او در هنگام زیارت خانه خدا با پیامبر ملاقات کند و تحث تأثیر این پیام قرار گرفته و پیام محمد از محیط مکه فراتر رود؛ به همین سبب به اسعد توصیه کرد تا پنبه ای در گوش خود کرده و خانه خدا را زیارت کند.

اسعد با عمل به توصیه عتبه وارد مسجد الحرام شد، او در نخستین دور(شوط) طواف، چشمش به پیامبر افتاد. اسعد سخن عتبه را به یاد آورد؛ اما گویا ذهن کنجکاو او از آنچه که عتبه او را از آن نهی کرده بود؛ قانع نشد. با خودش فکر کرد، اگر فردا در یثرب، از من درباره این رویداد پرسش کنند؛ چه بگویم؟ سرانجام در اثنای طواف خدمت رسول خدا رسید و در همان ملاقات اول، تحت تأثیر پیامبر قرار گرفت و از اهداف پیامبر سؤالاتی پرسید و پیامبر نیز در پاسخ او آیاتی از قرآن کریم را تلاوت کردند. آیات تلاوت شده بر او گویا دردها، درمان ها و پاسخ های گمشده ای بود که اسعد دنبال آن می گشت!

در گفتار بعد به مفاد آیات تلاوت شده اشاره می شود.

انتهای پیام